I Linia (Kabaty - Młociny)
II Linia (Chrzanów - Dąbrówka)
III Linia (Okęcie - Falenica)
W latach 70. powrócono do przedwojennej idei budowy metra płytkiego. W 1974 r. powstała Dyrekcja Budowy Metra, na jej czele stał Tadeusz Kulikowski. Wtedy zdecydowano, by metro poprowadzić z Kabat do Młocin, powstały też wstępne projekty. W 1975 r. zakład pracy "Metroprojekt" opracowało techniczno-ekonomiczne założenia I linii metra. Architekci również plastycy opracowali ogólną architekturę stacji także kolorystykę.
25 stycznia 1982 r. prezes rady ministrów Wojciech Jaruzelski zapowiedział do wnętrza Sejmie budowę stołecznego metra. W lutym 1982 r. powołano pełnomocnika rządu d.s. budowy metra - Jerzego Majewskiego. 7 czerwca 1982 r. przywództwo PRL zawarł umowę z ZSRR o pomocy poniżej budowie Warszawskiego Metra. ZSRR zobowiązało się wówczas, do dostarczenia 90 darmowych sztuk wagonów metra do obsługi pierwszego odcinka. W sierpniu 1982 r. władze zaakceptowały założenia techniczno-ekonomiczne I linii. 25 października powstał podobnie Społeczny Komitet Budowy Metra, który zaproponował m.in. nazwy stacji metra, zaakceptowane potem uchwałą Rady Narodowej m.st. Warszawy. 23 grudnia 1982 r. przywództwo podjął uchwałę nr 266/82 o budowie I linii metra do wnętrza Warszawie.
Na przestrzeni lat 1982–1985 zbiór plastyków funkcjonujący do wnętrza ramach P.P. Pracowni Sztuk Plastycznych opracował koncepcję przestrzenno - plastyczną I linii metra wewnątrz Warszawie. Na tej podstawie powstawały po pewnym czasie szczegółowe projekty stacji południowego odcinka metra. Przyjęto założenia, że północne stacje będą w środku zimnych barwach, i z pędem metra na południe, kolory staną się cieplejsze. Na Mokotowie oraz Ursynowie stacje metra miały egzystować brązowawe, wewnątrz Centrum z elementami czerwonymi, i na północy (na Bielanach) przygniatać pył zabarwienie zielony. Do zespołu plastyków należeli: Jasna Strzałkowska-Ryszka, Lech Kłosiewicz, Andrzej Pańkowski oraz Jerzy Blancard.
15 lutego 1983 r. powołano Generalną Dyrekcję Budowy Metra, jej szefem został Jerzy Brzostek. 15 kwietnia 1983 r. struktura metra ruszyła. 16 grudnia 1983 r. uchwałą Rady Narodowej m.st. Warszawy zatwierdzono nazwy 23 stacji. W 1983 r. przewidywano, że naczelny sektor metra od momentu Kabat do Śródmieścia zostanie lojalny wewnątrz 1990 r., natomiast oddalony sektor do Młocin wewnątrz 1994 r. Budowa mimo to nie była łatwa, dostępność technologii także materiałów była ograniczona. Budowniczy dysponowali materiałami dostępnymi do wnętrza PRL, ZSRR innymi słowy innych krajach RWPG. Metro budowano metodą odkrywkową (od stacji A-1 Kabaty do A-7 Wilanowska), zabezpieczając dół zbytnio pomocą w ten sposób zwanej ścianki berlińskiej. Prace postępowały wybitnie wolno, wewnątrz tempie 2 m na dobę. Dodatkowym utrudnieniem pod budowie metra była tzw. kurzawka. Na odcinku od czasu ul. Puławskiej do ul. Potockiej planowano unosić metro zbyt pomocą drążenia wykopu podziemną tarczą.
Perony stacji mają po 120 m długości, natomiast rzeczywista rozciągłość południowych stacji budowanych do wnętrza latach 80. jest większa plus waha się odkąd 200 do 250 m., jako że do kompleksu niektórych stacji należą ponadto komory rozjazdowe. Tak duże podziemne obiekty budowano w środku latach 80. z myślą, że będą mogły podobnie dodatnio wpływać w charakterze ewentualne schrony na rzecz jako największej liczby ludności. W tym celu wyposażono je w środku półmetrowej grubości, zasuwane, stalowe drzwi, oraz tunel pośród stacjami zagrodzony został specjalnymi śluzami na rzecz zapewnienia szczelności.
W 1985 r., podczas gdy metro zaczęto borować bliżej siedlisko miasta, zaś zabudowa stała się gęstsza, rozpoczęto budowę tunelu metodą podziemną poniżej użyciu tarczy, tylko podobnie przedłużono budowę o 2 lata. W 1986 r. zredukowano wydatki przeznaczone na budowę plus ograniczono się do budowy odcinka metra pośród stacjami: A-1 Kabaty – A-11 Politechnika. W 1989 r. ze względów oszczędnościowych wyłączono z projektu budowy stacje A-12 Plac Konstytucji plus A-16 Muranów. Priorytetem stało się zapewnienie komunikacji z peryferyjnych dzielnic Warszawy do Centrum.