22 września 1925 r. władze Warszawy podjęły uchwałę o opracowaniu projektu kolei podziemnej – "Metropolitanu". Według założeń planowano postawić dubel krzyżujące się linie, jednej z północy na godzina dwunasta (od Muranowa do pl. Unii Lubelskiej), drugiej ze wschodu (przecinającej Wisłę) na zmrok (łącząc Wolę z Pragą).
7 marca 1927 r. Komisja do Budowy Kolei Podziemnej działająca pod Zarządzie Miejskim zatwierdziła powyższy, w zarysach program budowy. W 1927 r. rozpoczęto pierwsze danie badania geologiczne wzdłuż wyznaczonych tras. W 1929 roku powołano Referat Kolei Podziemnej wobec Biurze Budowy Dyrekcji Tramwajów Miejskich, rzetelny zbyt budowę metra. W 1930 roku Ministerstwo Komunikacji zatwierdziło wstępny projekt połączenia Dworca Głównego (zniszczonego w czasie wojny) z Metropolitanem także zaprojektowano przejazd metra przy budowanym tunelem średnicowym PKP. Prace te nadzorował Józef Lenartowicz.
Wielki zakłócanie lat 30. zatrzymał wszelkie prace, zlikwidowano urząd zajmujący się metrem.
14 listopada 1938 r. Stefan Starzyński powołał Biuro Studiów Kolei Podziemnej, którego szefem był Jan Kubalski. Biuro zaktualizowało plany. Wydłużono plany linii północ-południe (z pl. Wilsona do pl. Unii Lubelskiej) o długości 7,5 km. Metro miało upływać wobec ulicą Puławską, pl. Zbawiciela, Dworcem Głównym, pl. Napoleona (obecnie Powstańców Warszawy), pl. Piłsudskiego, pl. Teatralnym, pl. Krasińskich, pl. Muranowskim do pl. Wilsona. Trasa wschód-zachód ciągnęła się od chwili ul. Wolskiej do Dworca Warszawa Wschodnia, przechodząc ponad Wisłą, miała posiadać 6,3 km.
Nowa sieć metra miała egzystować realizowana etapami na wskroś 35 lat, zakładała zryw w środku sumie 7 linii metra, o długości 46 km. Prace budowlane zaczęły się do wnętrza 1938 r. W 1939 r. prace był na tyle zaawansowane, że inwestycja metra miało stanąć do wnętrza połowie lat 40, jednak te plany przerwał wybuch II wojny światowej. W trakcie wojny dodatkowo powstania warszawskiego zaginęło wiele planów dodatkowo materiałów.
Do idei rozbudowania komunikacji kolejowej wewnątrz Warszawie powrócono od razu po wojnie do wnętrza 1945 r. Odstąpiono od chwili budowy metra przede wszystkim przy ziemią. Zniszczenia Warszawy ówczesny w taki sposób wielkie, że nowe trasy jest dozwolone było poprowadzić na powierzchni ziemi, co byłoby znacznie tańsze od chwili drążenia tuneli. 11 lutego 1948 r. powstało Biuro Projektów Szybkiej Kolei Miejskiej, na czele z Mieczysławem Krajewskim. Powstał najważniejszy wstępny projekt SKM łączącej peryferyjne wobec tego dzielnice miasta Młociny plus Służew wskroś Śródmieście plus Wolę z Gocławiem dodatkowo Wawrem. Łączna rozciągłość tras miała dysponować 64 km długości, wewnątrz tym 26 km w środku płytkim tunelu.